หมึกกรุบไม่ได้เริ่มจากศูนย์ เมื่อบุก หม่าล่า และขนมกินเล่นมาเจอกัน

ปี 2567 ซันซุโซลูชั่นมีรายได้ประมาณ 342 ล้านบาท

ปีถัดมา ตัวเลขกระโดดไปเกือบ 1,954 ล้านบาท

ส่วนหมึกกรุบเปิดตัวมาตั้งแต่เดือนพฤษภาคม 2567

เห็นแบบนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่า

“หรือหมึกกรุบนี่แหละที่เปลี่ยนบริษัท?”

แต่ตรงนี้ต้องแยกกันนิดหนึ่ง ตัวเลขข้างบนคือรายได้รวมของบริษัท และเรายังไม่มีรายได้ของหมึกกรุบแยกออกมา จึงบอกไม่ได้ว่าสินค้าตัวเดียวทำให้บริษัทโตทั้งหมด

โอเค วางเรื่องตัวเลขไว้ตรงนั้นก่อน

เรื่องที่น่าสนใจกว่าตัวเลข

คำถามที่สนุกกว่าคือ เขาคิดสินค้านี้ออกมาได้ยังไง

พอลองแกะดู จะพบว่าหมึกกรุบแทบไม่ได้เริ่มอะไรจากศูนย์เลย

บุกไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่

SUNSU ขายเยลลี่ผสมบุกมาตั้งแต่ปลายปี 2563 บุกจึงไม่ใช่ของใหม่สำหรับแบรนด์นี้

ส่วนหมึกกรุบ ถึงชื่อจะชวนให้นึกถึงปลาหมึก แต่จริง ๆ แล้วมันคือบุกปรุงรส ไม่ใช่ปลาหมึก

บุกไม่ใช่นักแสดงหน้าใหม่ แค่ถูกเปลี่ยนบท

จากเยลลี่บุกหวาน ๆ กลายเป็นบุกคาวปรุงรสในหน้าตาของขนมกินเล่น

ของเดิมนี่แหละ แค่ทำให้คนมองมันไม่เหมือนเดิม

แล้วถ้าเอาหม่าล่ามาอยู่กับบุกล่ะ?

ก่อนหมึกกรุบจะเปิดตัว LINE MAN Wongnai เคยรายงานไว้ตั้งแต่ปี 2566 ว่า หม่าล่าอยู่ในกลุ่มเมนูที่ยอดค้นหาเติบโตสูงบนแพลตฟอร์ม

แปลว่าก่อนหมึกกรุบจะออก หม่าล่าก็มีคนสนใจอยู่แล้ว และไม่ใช่รสที่ต้องเริ่มสอนกันจากศูนย์

หมึกกรุบแค่โยนคำถามใหม่เข้าไปว่า

“แล้วถ้าเอาหม่าล่ามาอยู่กับบุกล่ะ?”

แค่นี้ก็มีเหตุผลให้คนหยุดมองแล้ว

แต่หยุดมองยังไม่เท่ากับหยิบซื้อ

ของแปลกอย่างเดียวไม่พอ

มันต้องแปลกในแบบที่คนยังกล้าจ่ายเงินลองด้วย ไม่อย่างนั้นก็อาจจบอยู่แค่คำว่า “น่าสนใจ”

ตรงนี้รูปแบบขนมกินเล่นจึงสำคัญ

หมึกกรุบเป็นของที่หยิบง่าย ฉีกกินได้ และไม่ต้องหาโอกาสพิเศษมากิน

ปัจจุบันหมึกกรุบขนาด 50 กรัมมีวางขายผ่านช่องทางแมสอย่าง Lotus’s และ Big C ขณะที่เว็บไซต์ของแบรนด์ระบุช่องทางทั้งร้านสะดวกซื้อ ซูเปอร์มาร์เก็ต และออนไลน์

มันเลยเป็นของที่คนเห็นและหยิบลองได้ในช่องทางที่คุ้นอยู่แล้ว

พอมองย้อนกลับไป มันเหมือนเอาจิ๊กซอว์สามชิ้นมาต่อกัน

มีบุกที่แบรนด์ทำเป็นอยู่แล้ว

มีหม่าล่าที่คนกำลังคุ้น

แล้วก็เอาสองอย่างนั้นมาทำเป็นขนมที่เห็นแล้วหยิบลองได้เลย

แต่ละชิ้นไม่ได้ใหม่สุดขั้ว

ความน่าสนใจเกิดขึ้นตอนมันมาเจอกัน

บางทีของใหม่ก็ไม่ต้องทำให้คนงงว่า “นี่คืออะไร?”

แค่ทำให้เขาหยุดแล้วพูดว่า

“เออ…แบบนี้ก็ได้เหรอ?”

หมึกกรุบอยู่ตรงกลางนั้นพอดี

ใหม่พอให้คนหยุดดู และคุ้นพอให้คนกล้าลอง